12 Ağustos 2010 Perşembe

40 sene sonra...

Ağarmış saçlarıyla, elinde kadehi, abajurun yanında, burnunun üstüne düşmüş gözlüğüyle durmadan kitap okuyan teyze diye tasvirleyecekler beni.

Yalnız olacağım, dizimde battaniyem... Ayak ucunda ben kadar yaşlı ve sakin köpüşüm. Camımın pervazındaki çiçeklere titreyerek su vereceğim. O zaman da chopin dinleyeceğim.

Bir piyanom olacak evimde, ama nefeslileri bağışlayacağım kimsesiz çocuklara. Çünkü sigaradan sararmış parmaklarıma yakışmayacak, zaten üfleyecek halim de olmayacak.

Çok çok iki, bilemedin üç sümüklü bebe olacak kapımı çalan. Onları da anneleri çağırır  'çabuk içeri, uğraşma o deli kadınla!'

Buklelerini seveceğim  bir bebem olmayacak. Ve evet, bir o kadar deli ve haddinden fazla yalnız olacağım. 

Ha bundan gocunacak mıyım? Bence yine de mutlu olacağım.Tek tek herkesi hatırlayacağım. Uzun uzun düşünecek vaktim olacak, kimse ellemeden hayallere dalacağım...

Seviyore sizi, kalın sağlıcakla.